همانطور که برای درمان بیماریهای جسمی به پزشک مراجعه می کنیم،باید برای درمان بیماریهای روان نیز به روان پزشک یا روان درمانگر مراجعه کرد.پنهان نگاه داشتن بیماری روانی یا اکراه داشتن از اقدام برای درمان آن از برچسب زدن ها و رفتارهای ناسالم افراد ناآگاه از واقعیت های روان انسان ناشی می شود.داشتن بیماری روانی ننگ و عار نیست.

روان یعنی عملکرد مغز

مجموعه فعالیت های کلی مغز را می توان<<روان>>نامید.اگر دیدن،عملکرد چشم است،فکر کردن،تخیل و حافظه،شادی و غم و گریه،عملکرد مغز است.جسم و روان جدا از هم نیستند و بر یکدیگر تاثیر می گذارند.

بیماری که در اثر یک بیماری جسمی دچار تب شدید می شود،در خواب کابوس می بیند یا هذیان میگوید.کابوس و هذیان نشانه ی بیماری روانی است.یعنی اینکه بیمار در اثر بیماری جسمی دچار اختلال روانی هر چند موقت شده است.

با باورهای نادرست در مورد بیماری روانی چه کنیم؟

همه ی بیماریهای روانی خطر ناک یا غیر قابل علاج نیستند،بلکه درصد بسیار کمی از آنها این چنین هستند. برخی بیماریهای جسمی هم درمان ناپذیرند یا به سختی درمان میشوند.

اولین اقدام برای مبارزه با باورهای غلط انجام دادن کارهای فرهنگی و بالا بردن سطح آگاهی مردم است.نگ دانستن بیماری روانی بد ترین تصوری است که باید با آن مقابله کرد.بیماری های روانی چیزی خارج از فعالیت جسم نیست و هیچ ربطی به ماوراءالطبیعه یا حلول ارواح خبیثه در بدن ندارد.

به بیمار روانی بر چسب نزنیم

متاسفانه برچسب زدن به بیماران روانی امری رایج است و این واقعیت ناگواری است .زمانی به بیماریهای عفونی ،یا بیماری سل نیز برچسب های وحشتناکی میزدند اما امروزه با پی بردن به علل آنها،به عنوان یک بیماری معمولی محسوب میشوند.پنهان داشتن بیماری روانی و عدم مراجعه برای درمان از همین برچسب زدن ها ناشی می شود.برچسب خوردن استرس بیمار را بیشتر میکند و باعث شدیدتر شدن بیماری او می شود.